Jojo….wie is dat eigenlijk
Iemand die haar hele leven op zoek is naar de betekenis van alles….heel diep gaat en ook grote hoogte´s bereikt….kortom…ik leef.
Mijn gedachten,gevoel,belevenissen,etc……ik probeer het op deze manier te delen….en misschien af en toe iemand te raken of op een andere manier naar het leven te laten kijken…
al is het maar eventjes.

(copyright Karuna)

Er is veel gebeurdt in de afgelopen tijd…..Peter is 25 juli overleden.

Thuis zoals hij het wilde,maar de manier waarop….het was niet prettig.Hij heeft een slagaderlijke bloeding gehad in zijn keel,en dat gaat snel en heftig.Ik stond er bij…belde ondertussen 112….maar als iets in nog geen twee minuten gebeurdt sta je machteloos.Dus deze meid mist haar maatje verschrikkelijk.

Maar….het leven gaat door…al voel je dat de eerste paar weken nadat alles achter de rug is niet zo…je voelt je diep van binnen toch een beetje dood,en dat lijkt me logisch na vijftien jaar lief en leed.Verder heb ik eigenlijk niet echt veel te melden,maar wilde het toch even laten weten omdat je anders helemaal zo´n open einde krijgt…..wat niet wil zeggen dat deze log hierbij stopt…..ik verschijn wel weer een keer.

De dingen zijn vaak anders dan ze op het eerste gezicht lijken…….

En toch denken we allemaal de waarheid in pacht te hebben……

Vreemd…..

Ik heb iets met chocola…..en ik ben daar denk ik niet de enige in
En daar ging het gesprek over…..ik had voor pazen eitjes gehad van de mensen waar ik werk…..chocolade eitjes.
Je neemt die dingen mee naar huis en neemt je voor om er netjes één te nemen en het daar dan ook bij te laten……hoe noem je dat ook alweer?……zelfbeheersing?
Blijkbaar wat chocolade betreft niet……het moet op.

Je hebt er eentje genomen,dat spul smelt op je mond,en dan komt er denk ik een stofje vrij wat alle zelfbeheersing op losse schroeven zet.
Dan komt opeens heel sterk de gedachten omhoog dat er nog meer in dat zakje zit en dat ze stuk voor stuk schreeuwen om genuttigd te worden….wilde eerst genomen zeggen maar dan kunnen de gedachten weer een andere kant op schieten die niets met chocola te maken hebben.

Afijn….om een heel lang verhaal kort te maken was het zakje binnen een paar minuten leeg en ik vol met een licht gevoel van misselijkheid
En iedere keer wanneer dat verslavende spul in huis is gebeurdt het me weer.
Daar had ik het dus vanochtend over met de mensen waar ik het gewraakte zakje van had gehad.
Ik noem ze voor het gemak even pa en ma……ma voelde wat ik bedoelde….en pa begreep het niet,want hij had er nooit geen last van.
Waarop ma hem verbaasd aankeek en zei dat dat onzin was….want in welke mond verdwenen de chocolaatjes als het schaaltje op tafel stond.
Ja…..dan krijg je dus opeens een dosis mannenlogica waar je spontaan van in de lach schiet….want dat was niet hetzelfde…hij deed het omdat het schaaltje leeg moest want het was zonde om het weg te gooien.

Toch weer een mooi voorbeeld van iets wat in feite hetzelfde is op een andere manier uitleggen….maar hij heeft me op een idee gebracht…ik ben niet choco verslaafd…vind het gewoon zonde om weg te gooien

Wat betreft mijn laatste geschreven log en het vervolg……sommige dingen wil je veranderen…..zoals bijvoorbeeld de kijk op sterven…..maar in de kalme momentjes weet je opeens dat je iets niet door het strotje kunt duwen bij een ander….eigenlijk net als het choco verhaal….iedereen gaat er anders mee om.
Maar misschien om ideetjes op te doen over hoe het eventueel kan zijn(kan het niet laten )een zevendelige serie op bnn”over mijn lijk”…..een serie die gaat over het leven met de wetenschap dat je niet lang meer hebt te leven…..iedere maandagavond….een aanrader.

Eerst even het waarom van het weer open gooien van mijn log……denk dat het ding juist nu heel goed van pas komt.
Gewoon om te laten zien hoe ieder mens op verschillende manieren met ziekte en sterven om kan gaan…..met al de gevoelens die erbij komen……maar die zijn juist voor iedereen verschillend.
Dus mijn verhaal en daar tussendoor het gewone werk waar ik al mee bezig was.
En ik hoop dat ik het voor elkaar kan krijgen om het taboe wat er rust op ziekte en sterven een tikkie kan doorbreken…je weet maar nooit…..het zou mooi zijn want het zijn toch dingen die heel erg bij het leven horen…..vooral dat sterven.

Maar goed…het begin van het verhaal…..mijn partner heeft in principe ruim acht jaar kanker…..keelkanker om precies te zijn.
Het is een tijd goed gegaan maar toch voelde je iedere keer wanneer hij naar de controle moest ergens dat stukje angst van het weer iets vinden….meer bij mij…als bij hem.
Vorig jaar vonden ze weer iets in zijn mondgebied,maar dat was vrij eenvoudig weg te halen,hij is daarna weer gewoon gaan werken….tot eind december vorig jaar.
Hij voelde zich niet lekker,last van zijn mond….naar de huisarts die eerst dacht aan een soort infectie,kuurtje gehad maar het ging niet over.
Toen naar de behandelend chirurg….kortom….om een lang verhaal kort te maken,na een kijk operatie werd er weer kanker geconstateerd.
Omdat mijn partner de eerste keer al iets van dertig bestralingen had gehad was het nog onzeker of hij nog bestralingen kon krijgen.
Ze zijn er tegenwoordig iets soepeler mee maar acht jaar geleden was er al gezegd dat wanneer het terug zou komen hij niet meer in aanmerking zou komen voor die bestraling….omdat zijn keelgebied door die volle dertig behandelingen al een flinke klap had gehad.
Dus chemo viel eigenlijk ook af want dat afzonderlijk blijkt niet te werken…..en een operatie zou kunnen maar dan raakte hij een stuk van strottenhoofd kwijt plus zijn tong…en de kans op genezing na die operatie was dan nog nihil.

Dat kregen we te horen op een vrijdagavond in het ziekenhuis….hij had die dag de kijkoperatie gehad en de arts wilde ons dezelfde avond nog spreken…en dat was dus de boodschap.
Wat je dan voelt….ja…..een soort van boemgevoel.
Dat waar je eigenlijk al die tijd al rekening mee had gehouden werd je nu recht in het gezicht gezegd.
Je probeerd te volgen wat de arts zegt en ook ondertussen de reactie van je partner te peilen…en het eerste wat me te binnen schoot”hoe vertel ik dat in godsnaam de familie”
Het ikje wordt dan even heel erg onbelangrijk op een hele vreemde manier….en het voelt alsof je in een soort van tussengebied zit…..je hebt het gehoord maar het dringt niet door.

De periode daarna…….dan gebeurdt er zoveel dat je in een moment van rust de neiging hebt om even heel hard te gillen.
Je hebt dan samen met je partner afgesproken om de overblijvende periode zo normaal mogelijk door te brengen,maar potdorie….je krijgt de kans niet

Het blijkt dus zo te zijn dat wanneer je partner kanker heeft jij dat ook hebt…….hij sterft….ik ook.
En zo sta ik dus net even niet in het leven…en dat botst.
Leg maar eens uit dat je donderse goed weet dat het feit er ligt…..maar dat ieder mens in principe ieder moment het pijpje aan maarten kan geven….en misschien al maanden met kanker rondloopt maar het nog niet weet.
Stopt dat leven dan ook direct?……dan zou toch ieder leven direct moeten stoppen?…….want er is in feite maar één grote zekerheid….en dat is dat al die miljoenen mensen op deze aarde zo sterfelijk zijn als ik weet niet hoe.
En als we ergens niet mee om kunnen gaan…dan is het die zekerheid.

Nu lijkt me een wordt vervolgd heel erg op zijn plaats ….en even ergens een mooi kunststukje vandaan pikken

Of anders gezegd…..jojo is er weer.

Veel gebeurdt in de afgelopen periode….een periode waarin ik en mijn partner te horen hebben gekregen dat er voor de derde keer kanker is geconstateerd bij mijn partner en dat deze keer de kans op genezing nihil is.
En dan gebeurdt er van alles….de reacties van de omgeving,de gevoelens van mezelf en mijn partner….en het belangrijkste…hoe ga je verder.

Vanuit die positie wordt deze mijmer vervolgd….en misschien wordt het in de ogen van de mensen een vreemde mijmer ……mijmers die erover gaan dat het leven niet stopt bij het sterven.
Vaak begint het dan pas…..

Lang over nagedacht…maar ik heb besloten om een tijd te stoppen met de log.
Gewoon door dingen die er op het ogenblik met mij gebeuren in mijn leventje…en waar ik gewoon even alle aandacht aan wil geven.
En de drang om de wereld te verbeteren via teksten en mijn inbreng die laat zien hoe goed ik het dan wel niet doe…..was het maar zo…zit me wel eens af te vragen wie er schrijft….ik of mijn geweldige ego.
Wat is die drang toch om andere te vertellen wat ik doe….toch dat vragen om die veer af en toe in mijn reet te steken…heb ik dat nog wel nodig?….denk het niet.

Ik laat de log zo staan voor mensen die eventueel nog een tekst of een afbeelding willen bewaren…en misschien gaat hij dan over een tijdje helemaal foetsie…..daar ga ik nog even rustig over nadenken.

Bedankt allemaal voor het lezen,het commentaar,de input…kortom alles…..en ook die stille lezers die ik iedere keer weer zag als ik even ging kijken hoeveel mensen er weer even langs waren geweest…..dank voor het lezen.

Misschien tot…..ooit?

Storm en een flinke bak regen….je fiets pakken en gaan fietsen.
Me rotgezocht naar mijn regenbroek die nergens te vinden was,dus dan maar zonder,geen regenmuts want dat zijn net van die condoompjes die zoiezo al niet blijven zitten met een beetje wind…..en huppa…..die strijd aangaan met dat weer waar iedereen altijd op zit te mopperen.
Ik zal je wat vertellen…het is het lekkerste weer van de wereld…..je wordt er doornat van…ijskoud…..vooral als je juist door iedere plas knalt die je tegenkomt plus de auto´s die ook niet te beroerd zijn om je een extra douche te geven….maar het is lekker…vloekend bijna van je fiets geblazen worden terwijl je langs een kanaal rijd…..ik raad het iedereen aan.

Ze dacht:als twee angstige mensen elkaar ontmoeten,is het gauw zo dat ze naar elkaar beginnen uit te halen.Op de een of andere manier weten ze waar elkaars zwakke plekken zitten.
Dus slagen ze er vaak in de ander pijn te doen.

Marianne Fredriksson.

Ervaringen die we als slecht, tragisch en verschrikkelijk bestempelen
zijn vaak de ervaringen die ons het sterkst transformeren.

ERIK VAN ZUYDAM